Alt-J Concerts

W 2007 roku czterech studentów sztuki na Uniwersytecie w Leeds zaczęło po cichu tworzyć muzykę w swoich akademikach - musieli to robić cicho z powodu cienkich ścian. Joe Newman pokazał kilka piosenek Gwilowi Sainsbury'emu, a oni zaczęli nagrywać w GarageBand przy użyciu wszystkiego, co mieli: podstawowego zestawu perkusyjnego, taniego keyboardu i gitary akustycznej. Nazwali się Daljit Dhaliwal, potem Films, zanim wylądowali na symbolu trójkąta (Δ) - wpisywanym jako Alt-J na klawiaturach komputerów Mac. Nazwa przylgnęła do zespołu, choć jak sami twierdzą, trójkąty po prostu im się podobały. Całkiem pasuje, że okładka ich pierwszego albumu przedstawiała największą deltę rzeki na świecie.

Ich debiut "An Awesome Wave" uderzył inaczej - mieszając folkowe harmonie z elektronicznymi bitami i niekonwencjonalnymi strukturami piosenek. Brak talerzy w zestawie perkusyjnym, tylko rondel do dźwięków hi-hatu. Ta kreatywność opłaciła się, gdy zdobyli nagrodę Mercury Prize w 2012 roku. Chłopaki czuli się jak szarlatani, po prostu chłopaki z Leeds, którzy w jakiś sposób oszukali wszystkich. Sytuacja zmieniła się, gdy Gwil odszedł w 2014 roku, ale oni wciąż parli do przodu. "This Is All Yours" dotarło prosto do pierwszego miejsca w Wielkiej Brytanii. Od tego czasu wydali "Relaxer" i "The Dream", za każdym razem ewoluując swoje brzmienie, zachowując nienaruszone dziwne DNA Alt-J.

Ich muzyka pojawiała się wszędzie - w filmach Marvela, serialach Netflixa. Zarówno "Breezeblocks", jak i"Left Hand Free" zyskały życie dzięki różnym ścieżkom dźwiękowym, pokazując, jak ich osobliwe brzmienie może wylądować niemal wszędzie. Od tych szeptanych nocnych sesji w akademiku po granie na arenach i festiwalach, Alt-J pokazuje, że czasami najbardziej dziwaczne koncepcje tworzą najlepszą muzykę.