Goran Bregović Concerts

Wyobraź sobie dzieciaka z Sarajewa, który podbija sceny od Carnegie Hall po Royal Albert Hall - oto Goran Bregović. W czasach Jugosławii przekształcił swój zespół Bijelo Dugme (White Button ) w taki fenomen kulturowy, że nazwanie ich"bałkańskimi Beatlesami" nie byłoby zbyt daleko idącym naciąganiem. Po ich rozpadzie odniósł sukces, komponując muzykę filmową, zwłaszcza do filmów reżysera Emira Kusturicy, takich jak "Czas Cyganów" i "Underground". Występował w najważniejszych miejscach, takich jak Carnegie Hall i współpracował z wieloma znanymi artystami z całego świata, w tym Iggy Popem i Cesárią Évorą.

Goran Bregović urodził się w latach 50. w Sarajewie jako syn chorwackiego ojca i serbskiej matki. Jego rodzina miała złożoną historię podczas II wojny światowej - dziadek ze strony matki walczył jako partyzant, jego babcia i rodzina matki przeżyły obóz koncentracyjny, a jego ojciec również walczył dla partyzantów, zanim został nauczycielem wojskowym. Jego rodzice rozwiedli się, gdy miał 10 lat z powodu alkoholizmu ojca i choć zaczął uczyć się gry na skrzypcach jako dziecko, został zwolniony ze szkoły muzycznej z powodu braku talentu, zanim jako nastolatek zdobył swoją pierwszą gitarę.

To, co czyni Bregovića wyjątkowym, to sposób, w jaki łączy światy - współpracował ze wszystkimi, od ikony punka Iggy'ego Popa po grecką legendę George'a Dalarasa i gwiazdę z Wysp Zielonego Przylądka Cesárię Évorę. W latach 1974-1989 Goran Bregović prowadził Bijelo Dugme, jeden z największych jugosłowiańskich zespołów. Jako ich lider i główny autor tekstów próbował rozszerzyć ich sukces poza Jugosławię, nagrywając angielską piosenkę w 1975 roku i koncertując w krajach bloku wschodniego, takich jak Polska i Bułgaria.

Po zakończeniu kariery lidera Bijelo Dugme, Goran Bregović został kompozytorem filmowym pod koniec lat 80. i szczerze mówiąc, jest w tym całkiem dobry, począwszy od "Czasu Cyganów" Emira Kusturicy . Podczas wojny w Bośni przeniósł się do Paryża i kontynuował komponowanie do filmów takich jak "Królowa Margot" i "Underground". Jest żywym dowodem na to, że świetna muzyka nie zna granic, niezależnie od tego, czy grasz w zadymionym klubie w Sarajewie, czy w najsłynniejszej londyńskiej sali koncertowej.