Keane Concerts

Urodzony i wychowany w małym miasteczku Battle w East Sussex, historia Keane rozpoczęła się w 1995 roku, kiedy kilku szkolnych przyjaciół spotkało się, aby tworzyć muzykę. Później, wraz z Richardem Hughesem i oryginalnym gitarzystą Dominikiem Scottem, szkolni koledzy Tom Chaplin i Tim Rice-Oxley założyli jeden z najbardziej charakterystycznych brytyjskich zespołów rockowych.

To, co od samego początku różniło Keane, to bardzo nietypowe podejście, unikające gitar, jak robi to większość zespołów rockowych, zamiast tego skupiając swoje brzmienie na grze na fortepianie Rice-Oxleya. To nie było tak, jak początkowo zakładano: kiedy Scott opuścił zespół w 2001 roku, zamiast znaleźć zastępstwo, to, co mogło okazać się porażką, stało się ich charakterystycznym stylem.

Nadszedł wraz z albumem "Hopes and Fears" w 2004 roku, po wielu latach grania w pubach w Londynie i pojedynczych niezależnych singli, album trafił prosto na pierwsze miejsce w Wielkiej Brytanii i zdobył nagrodę Brit Award 2005 dla najlepszego brytyjskiego albumu.

Keane odniósł międzynarodowy sukces dzięki singlom "Somewhere Only We Know" i "Everybody's Changing", pokazując swój dar do emocjonalnego piano rocka. Zespół kontynuował działalność z "Under the Iron Sea" i "Perfect Symmetry", choć ich główny wokalista, Tom Chaplin, miał problemy, z którymi musiał sobie poradzić i w 2006 roku udał się na odwyk z powodu uzależnienia od narkotyków i alkoholu.

Cztery udane albumy później, w tym album "Strangeland" z 2012 roku i kompilacja największych przebojów z 2013 roku, zespół udał się na przedłużającą się przerwę. Członkowie spędzili czas pracując solo, podczas gdy Chaplin wydał dwa solowe albumy, a Rice-Oxley pracował nad pisaniem piosenek; powrócili z "Cause and Effect" w 2019 roku, albumem zrodzonym z wydarzeń w życiu Rice-Oxleya w tym czasie.

Dwie dekady po rozstaniu Keane ogłosił plany uczczenia "Hopes and Fears" rocznicową trasą koncertową w 2024 roku. To, w jaki sposób zespół przeszedł od szkolnych przyjaciół do jednego z odnoszących największe sukcesy brytyjskich zespołów - ponad 13 milionów sprzedanych płyt na całym świecie - pokazuje, że warto trzymać się swojego unikalnego brzmienia, nawet jeśli oznacza to podważanie tradycji.